Πάει,
πέρασε και αυτό... Χάθηκε στο χρονοντούλαπο με τις αναμνήσεις... Τα
πρώτα μας γενέθλια πραγματοποιήθηκαν με μεγάλη επιτυχία (ψώνιο!) και με
αρκετή, για να μην πω τεράστια, κούραση! Οι καλεσμένοι, από το "να μωρέ
5-6 φίλοι θα έρθουν", κατέληξαν να φτάνουν τους 50! Χωρίς να υπολογίζω
τα παιδάκια, που ήταν τουλάχιστον καμία δεκαριά! Αφού προσπαθώ να θυμηθώ
κάτι από εκείνη τη μέρα και δεν μπορώ... . Ήταν η πρώτη φορά που καλούσαμε
κόσμο στο σπίτι, καθώς πριν την μετακόμιση μέναμε με τους γονείς μου,
το χωριό και δεν είχαμε τη δυνατότητα. Ήρθαν όμως όλοι! Συνάδελφοι από
τη δουλειά, φίλοι καλοί και αγαπημένοι, γονείς, αδέρφια, γείτονες και
φυσικά τα κουμπαράκια
μου! Ο Χρήστος, ο Αντώνης, ο Μιχάλης και η Ειρήνη που σε δυο
εβδομάδες, θα μου κάνουν την τιμή να γίνουν πνευματικοί γονείς, για το
παιδάκι μου...Αλλά για τη βάφτιση θα μιλήσουμε άλλη φορά, είναι άλλωστε τόσα που πρέπει να πούμε!
