Το Μπουριτάκι μου!

Λίγο πριν σβήσουμε το πρώτο μας κεράκι, κάθομαι και σκέφτομαι, πως πέρασε κιόλας ένας χρόνος!Σίγουρα το έχουν πάθει πολλοί πριν από μένα, τη μια στιγμή να έχεις ένα νεογέννητο και ξαφνικά ένα παιδάκι να τρέχει στην κουζίνα σου....

Θυμάμαι, όχι πολύ μακριά, το δύσκολο καλοκαίρι, με μια τεράστια κοιλιά, την πολύ ζέστη και τα παγωτά που καταβρόχθιζα δυο δυο! Και μετά, μια μέρα ξαφνικά (όσο και να θες 9 μήνες δεν είναι αρκετοί για να συνηθίσεις την ιδέα!), έχεις ένα τόσοδούλικο πλασματάκι να κοιμάται στην αγκαλιά σου. 

Οι πρώτες μέρες στο νοσοκομείο, αναρρώνοντας από την καισαρική (κάποια στιγμή θα γράψω και για τον τοκετού μου). Οι πρώτες μέρες στο σπίτι, μαθαίνοντας ο ένας τον άλλον. Τα ξενύχτια, η κούραση και ο φόβος.... Ναι ο φόβος. Για το αν θα είμαι καλή μαμά, αν παίρνω τις σωστές αποφάσεις, αν είμαι (που είμαι) υπερβολικά χαλαρή και κυρίως αν πάθει κάτι. Ο μεγάλος μου φόβος! Όσο και αν τον προστατεύω, όσο και να προσέχω τα πάντα, φοβάμαι. Και μάλλον θα φοβάμαι για πάντα, γιατί είναι το παιδάκι μου και είναι η ζωή μου...

Love your blog award!

Είπα αυτή τη φορά, να μην κάνω 300 χρόνια να ανεβάσω ανάρτηση για βραβείο που έλαβα. Οπότε να μαι πάλι, έτοιμη να βγάλω τα άπλυτα μου στην φόρα,  για ακόμη μία φορά!
Το βραβείο love your blog  το έλαβα από την αγαπημένη μου Βάνα και το επίσης αγαπημένο μου Ημερολόγιο ενός μωρού!!!
Επίσης το ίδιο βραβείο το έλαβα απο την αγαπημένη μου επίσης Μάχη και το Όπου υπάρχει θέληση...υπάρχει και τρόπος!
Σας ευχαριστώ πολύ και τις δύο!

Οι κανόνες λοιπόν είναι σαφής:

1. Να ευχαριστήσω όποιον μου το έδωσε.
2. Να βραβεύσω 7 blogs  με links και να τους ειδοποιήσω για την παραλαβή 
3. να απαντήσω στις παρακάτω ερωτήσεις!

Έλα να κοιμηθούμε darling!

www.imommy.gr

Είναι γεγονός. Πολλά από αυτά που λέμε ότι δεν θα κάνουμε πριν γίνουμε γονείς, με μαθηματική ακρίβεια είναι αυτά που τελικά κάνουμε. Όχι, έλεγα, εμένα το παιδί μου θα κοιμάται στην κούνια του από νεογέννητο, γιατί το παιδί είναι όπως το μάθεις! Έδινα και έμφαση μάλιστα και κοιτούσα τις άλλες μανούλες με μισό μάτι που τολμούσαν να μου πούνε ότι κοιμίζουν μαζί το μωράκι τους.... Κούνια που σε κούναγε άμοιρη μάνα....! ¨Ηρθε η ώρα που τα λούστηκα τα λεγόμενα μου....
Το μπουριτάκι τις πρώτες ημέρες της ζωής του, ήταν πολύ ήρεμο μωρό. Έκλαιγε ελάχιστα, δεν έκανε καθόλου κολικούς και γενικά ήταν εύκολο μωρό. Τις πρώτες ημέρες λοιπόν τον κοίμιζα στην κούνια του.  Έλα μου όμως που το μωρό παρόλο που ήταν εύκολο και ήσυχο, ξυπνούσε ανά δύο ώρες! Θα μου πεις φυσικά και θα ξυπνούσε αφού είναι ΜΩΡΌ!!!! Έτσι λοιπόν ξυπνούσα ανά δύο ώρες να τον ταΐσω, 20 λεπτά από το ένα στήθος, 20 λεπτά από το άλλο για να εδραιώσουμε τον θηλασμό και να έχω παραγωγή. Βάλε και ρέψιμο άλλο ένα 10 λεπτό. Εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση. Τα μωρά που θηλάζουν μπορεί να μην ρεύονται! Δεν το ήξερα και προσπαθούσα για πολλή ώρα κάθε φορά να ρευτεί και τελικά αποκαμωμένη από την κούραση κοιμόμουν αλλά με το ένα μάτι κλειστό, το άλλο το άφηνα ανοιχτό μην τυχόν συμβεί τίποτα! Τελικά διάβασα σε κείμενο του παιδιάτρου Παπαβέντζη (δυστυχώς δεν μπόρεσα να το βρω ξανά...) ότι τα μωρά που θηλάζουν μπορεί να μην ρεύονται! Κλείνει η παρένθεση...

Χρωστάω ανάρτηση!

                                                                                                                                                                                                                                                 Ναι, ναι, το ξέρω, έχω αργήσει πολύ! Είμαι όμως λίγο δικαιολογημένη, λόγω μετακόμισης! Ήρθε όμως η μέρα που όλοι περιμένατε!!! Η απονομή του βραβείου ξεκινάει αμέσως τώρα!!!  Το βραβείο αυτό, είχα την χαρά και την τιμή να το παραλάβω από:          

• Τη γλυκιά μανούλα και   Τα μυστικά της μαμάς                    
• Την Ειρήνη και  Το μικρό μου blog          
• Την συνονόματη Λίνα και το πολύ χρήσιμο blog της  Χωρίς ειρμό                                 
• Την Σταματία και το    Μαμά και όχι μόνο!
• Την Κυριακή και το Χειρός επιχειρήματα
• και  τη Μαριφάνη και το its raining pearls 

Καλοκαιράκι!

Είδαμε και πάθαμε φέτος να δούμε το καλοκαίρι. Πρώτη φορά έχει μπει ο Ιούνιος και ακόμα έχω κάνει μόνο δύο μπανάκια... Εδώ πέρσι έγκυος ήμουν, με μια κοιλιά σαν καρπούζι (κυριολεκτώ) και κάθε μέρα την έριχνα, την βουτιά μου! Την προηγούμενη Κυριακή, είδαμε που ζέστανε λίγο ο καιρός και είπαμε να δοκιμάσουμε να συστήσουμε το μπουριτάκι με τη θάλασσα! Φορτώσαμε λοιπόν την προίκα  μας, καρότσια, φαγητά, μπλεντεράκια, κυπελλάκια, κουταλάκια, πολλά φορμάκια γιατί ιδρώνει συνέχεια το πιτσιρίκι μου και φυσικά το καινούργιο μας swimtrainer που ανυπομονούσα να δω αν θα άρεσε στο μπουριτάκι! Δυστυχώς ενώ είχε ζέστη, το νερό δεν ήταν αρκετά ζεστό και ο μπουρίτος δεν γούσταρε καθόλου... Στεναχωρήθηκα γιατί πιστεύω οτι θα του άρεσε το μπανάκι... Η στεναχώρια μου ωστόσο δεν κράτησε για πολύ γιατί ο παππούς Θανάσης είχε ετοιμάσει σπέσιαλ  σουτζουκάκια και μπροστά στα σουτζουκάκια, κάθε στεναχώρια εξαφανίζεται!!! 

Χρόνια πολλά νονά!

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς γνώρισα την Ειρήνη. Θα ήμουν περίπου 8 χρονών, η αδερφή μου 7 και η Ειρήνη, με τον δίδυμο αδερφό της 5. Είχαμε μετακομίσει σε καινουργιο σπίτι και ήταν οι νέοι μας γέιτονες. Αρχισαμε σαν παιδάκια να παίζουμε συνέχεια μαζί, πολλές φορές μάλιστα η Ειρήνη έμενε στο σπίτι μας και κοιμόμασταν μαζί. Είμασταν αχώριστες. Η Ειρήνη, η αδερφή μου και εγώ. Τσακωνόμασταν φυσικα συνέχεια! Για τους πιο χαζούς λόγους. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φορά που είχαμε τσακωθεί, η Ειρήνη απο την στεναχωρια της, είχε αρρωστήσει... Ξέρω ακούγεται μελό. Ίσως να έτυχε, αλλά εμείς όταν λέμε ιστορίες από τα παλιά, το παρουσιάζουμε ετσι!!!
Επίσης, θυμάμαι τα καλοκαίρια, που πηγαίναμε τσούρμο για μπάνιο, φορτωμένοι σε μια καρότσα, ή με τα πόδια στην παραλία Τσαμπίκα, με κεφτεδάκια σε τάπερ σαν την Βουγιουκλάκη και τραγουδώντας "εμείς οι τρεις πάμε πακέτο δεν θα χωρίσουμε ποτέ"! Και έτσι και έγινε, δεν χωρίσαμε ποτέ. Μπορεί να απομακρυνθήκαμε κάποια χρόνια, αλλά η αγάπη που είχαμε μεταξύ μας, δεν έφυγε ποτέ! Ίσα ίσα πιστεύω, οτι μετά απο τόσα χρόνια η φιλία μας έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Δεν είμαστε πια δύο οι αδερφες, αλλά τρεις!!!
Είχαμε συμφωνήσει οταν έρθει η ώρα να παντρευτούμε να παντρέψει η μια την άλλη. Να παντρέψει η Ειρήνη εμένα και η Γεωργία (η αδερφή μου) την Ειρηνη. Μέχρι τώρα έχει γίνει μόνο το πρώτο!

Για το Μπουριτάκι δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Ήθελα να έχει μια νονά, τόσο υπέροχη σαν και αυτή που είχα και εγώ και φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι άλλη, από την Ειρήνη!
Η Ειρήνη λοιπόν σήμερα, έχει γενέθλια και θα ήθελα να της πω Χρόνια πολλά!

Ηβάκι μου (το άλλο της όνομα) σε αγαπώ πολύ! Είμαι πολύ τυχερή, που σε έχω στη ζωή μου και ακόμα πιο τυχερή, που το μωράκι μου θα έχει εσενα για νονά!!!

Υ.Γ. . Ελπίζω να σου αρέσαν οι εκπληξούλες μου!!

Μετακομίζω γιατι χωρίζω... (ε καλά, λέμε τώρα...!)

Βρε βρε βρε... Χρόνια και ζαμάνια! Ε εντάξει, όχι χρόνια, αλλά ένας μήνας πέρασε... Δεν φταίω εγώ! Μια το Πάσχα, μια οι αλλεργίες, οι ιώσεις , τα νοσοκομεία (είχαμε και από αυτά ευτυχώς όμως όχι για κάτι σοβαρό), πλειστηριασμούς (σαν και αυτόν που γνώρισα τον άντρα μου!)  και κυρίως η αναζήτηση νέας στέγης να στεγάσει τη φαμίλια, πέρασε ο μήνας. Όχι πως δεν κατάλαβα πως πέρασε, το κατάλαβα και το παρακατάλαβα και η αλήθεια είναι, ότι μου έλειψε και το μπλογκοσπιτάκι μου και τα γειτονικά σπιτάκια. Ξέκλεβα που που κανά μισάωρο και διάβαζα ότι μπορούσα από τα νέα σας, αλλά σίγουρα κάτι θα μου ξέφυγε.