Παιδότοπος - οδηγός επιβίωσης!

Πριν μερικούς μήνες το Μπουριτάκι - Θανάσης, είχε την πρώτη του επαφή με παιδότοπο! Η πολύ αγαπημένη μου φίλη Βίκυ μας κάλεσε στο party γενεθλίων του γιου της Βασίλη και φυσικά εμείς δώσαμε το παρόν! Τα γενέθλια λοιπόν του Βασίλη έγιναν σε ένα παιδότοπο λίγο έξω από την πόλη της Ρόδου, όπου ήταν γεμάτο με παιδάκια κάθε ηλικίας. ΄Ηταν η πρώτη  (κανονική) φορά που πήγαμε σε παιδότοπο καθώς θεωρούσα ότι ήταν ακόμα πολύ μικρός και άλλωστε ήταν ακόμα καλοκαίρι και μονοπωλούσε το ενδιαφέρον μας η θάλασσα. Είχαμε πάει βέβαια άλλη μία φορά πριν αρκετούς μήνες στα γενέθλια της Νίνας μας (όπου Νίνα βάλε αγαπημένη του Θανάση!) αλλά δεν φάνηκε να του άρεσε, γιατί ήταν κακόκεφος και σαστισμένος.

Την Κυριακή που μας πέρασε...

Την Κυριακή που μας πέρασε, πήραμε πάλι τους δρόμους! Επειδή δεν κάναμε μαζί γιορτές σαν οικογένεια, καθώς εγώ έλειπα στην Αθήνα με το μωρό, προσπαθούμε να αναπληρώσουμε  τις τόσες μέρες χώρια. Είπαμε αυτή την Κυριακή, να μην πάμε κάπου έξω, αλλά να βολτάρουμε στην πόλη που είναι χωρίς κίνηση, τόσο μα τόσο όμορφη! Νομίζεις, ότι επειδή είναι νησί, είναι όμορφο μόνο το καλοκαίρι? Μέγα λάθος!  Έχει τόσες όμορφες τοποθεσίες, που χορταίνει το μάτι σου, θάλασσα και ήλιο.

Πήραμε λοιπόν το ποδηλατάκι μας (δεν κάνουμε ακόμα πετάλι αλλά που θα πάει!) και πήγαμε στο Μόντε σμίθ! Λίγο πριν δύσει ο ήλιος και η θέα απλά σου έκοβε την ανάσα. Μέχρι και εγώ που δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου ρομαντική,  εκεί πάνω κάτι με πιάνει...

Βρέχει βραβεία!

Καιρό είχα, να λάβω βραβειάκι και η αλήθεια είναι, ότι μου έλειψαν! Έτσι, για να αρχίσω πάλι, να μιλάω για τον εαυτό μου (να παραμιλάω δηλαδή...)!

 Ξεκινάμε με το liebster Award!
 Το βραβείο αυτό, μου το χάρισε η όμορφη blogοφιλενάδα μου, Ειρήνη Λουίζου με το πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο της, Το μικρό μου blog! 
 Ειρήνη μου, σε ευχαριστώ πολύ,  για την τιμή που μου έκανες, μου έδωσε πολύ χαρά το βραβείο σου!

Ας περάσουμε λοιπόν  στο διαδικαστικό κομμάτι του βραβείου. Φυσικά υπάρχουν κανόνες, τους οποίους σαν καλοί blogger, θα πρέπει να ακολουθήσουμε!
1. Πρέπει να αναφέρεις και να ευχαριστήσεις αυτόν που σου το χάρισε!
2. Πρέπει να απαντήσεις στις ερωτήσεις - χωρίς φόβο και πάθος, θα συμπληρώσω εγώ!
3. Πρέπει με τη σειρά σου να βραβεύσεις αγαπημένα blog. Το ξέρω σίγουρα έχεις πολλά, αλλά πρέπει να διαλέξεις!
4. Πρέπει να ακολουθήσεις τα blog που βράβευσες. Νομίζω όμως, ότι αυτό εννοείται!

4ος Πανελλαδικός Ταυτόχρονος Δημόσιος Θηλασμός!

Πέρσι στον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό στη Ρόδο!

Έχουν περάσει 13 μήνες, από όταν ήρθε στη ζωή μου το μικρό Αθανασάκη . Από την εγκυμοσύνη μου ακόμα, επέλεξα τον θηλασμό για την διατροφή του και έτσι ενημερώθηκα , όσο ήταν δυνατόν.  Όπως έχω γράψει και εδώ, εγώ τα κατάφερα και όλα πήγαν έτσι όπως τα είχα σχεδιάσει.  13 μήνες μετά, συνεχίζουμε ακόμα τον θηλασμό, απολαμβάνοντας και οι δύο εξίσου το θαύμα αυτό!
Ωστόσο σε αυτή την ανάρτηση δεν θα αναφερθώ στα οφέλη του θηλασμού. Θα επικεντρωθώ σε μια βασική δυσκολία που αντιμετώπισα, λιγότερο εγώ, περισσότερο ίσως άλλες μανούλες. Την ντροπή! Ναι καλά διαβάσατε, την ντροπή... Την ντροπή που νιώθει μια νέα μαμά όταν "αναγκάζεται" να θηλάσει το μωρό της δημοσίως.  Τα αδιάκριτα βλέμματα, την αποδοκιμασία του συζύγου ή του συγγενικού περιβάλλοντος, τα επικριτικά σχόλια.  Πολλές γυναίκες, για να τα αποφύγουν όλα αυτά ,είτε αναγκάζονται να μένουν σπίτι τους, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις από κοινού (με το μωρό) μετακινήσεις, είτε καταφεύγουν στην κοντινότερη τουαλέτα, να θηλάσουν καθισμένες σε μία λεκάνη, που προορίζεται για άλλο λόγο! Άλλες πάλι πιο οργανωμένες, αντλούν με το θήλαστρο γάλα όσο είναι στο σπίτι και στις βόλτες δίνουν στο μωρό τους μπιμπερό ή απλά σκεπάζονται με ότι βρουν πρόχειρο, ένα σακάκι, ένα sling ένα σελτεδάκι και πάει λέγοντας.

Τα πρώτα μας γενέθλια!

Πάει, πέρασε και αυτό... Χάθηκε στο χρονοντούλαπο με τις αναμνήσεις... Τα πρώτα μας γενέθλια πραγματοποιήθηκαν με μεγάλη επιτυχία (ψώνιο!) και με αρκετή, για να μην πω τεράστια, κούραση! Οι καλεσμένοι, από το  "να μωρέ 5-6 φίλοι θα έρθουν", κατέληξαν να φτάνουν τους 50! Χωρίς να υπολογίζω τα παιδάκια, που ήταν τουλάχιστον καμία δεκαριά! Αφού προσπαθώ να θυμηθώ κάτι από εκείνη τη μέρα και δεν μπορώ... . Ήταν η πρώτη φορά που καλούσαμε  κόσμο στο σπίτι,  καθώς πριν την μετακόμιση μέναμε με τους γονείς μου, το χωριό και δεν είχαμε τη δυνατότητα. Ήρθαν όμως όλοι! Συνάδελφοι από τη δουλειά, φίλοι καλοί και αγαπημένοι, γονείς, αδέρφια, γείτονες και φυσικά τα κουμπαράκια  μου! Ο Χρήστος, ο Αντώνης, ο Μιχάλης και η Ειρήνη που σε δυο εβδομάδες, θα μου κάνουν την τιμή να γίνουν πνευματικοί γονείς, για το παιδάκι μου...

  Αλλά για τη βάφτιση θα μιλήσουμε άλλη φορά, είναι άλλωστε τόσα που πρέπει να πούμε!

Το Μπουριτάκι μου!

Λίγο πριν σβήσουμε το πρώτο μας κεράκι, κάθομαι και σκέφτομαι, πως πέρασε κιόλας ένας χρόνος!Σίγουρα το έχουν πάθει πολλοί πριν από μένα, τη μια στιγμή να έχεις ένα νεογέννητο και ξαφνικά ένα παιδάκι να τρέχει στην κουζίνα σου....

Θυμάμαι, όχι πολύ μακριά, το δύσκολο καλοκαίρι, με μια τεράστια κοιλιά, την πολύ ζέστη και τα παγωτά που καταβρόχθιζα δυο δυο! Και μετά, μια μέρα ξαφνικά (όσο και να θες 9 μήνες δεν είναι αρκετοί για να συνηθίσεις την ιδέα!), έχεις ένα τόσοδούλικο πλασματάκι να κοιμάται στην αγκαλιά σου. 

Οι πρώτες μέρες στο νοσοκομείο, αναρρώνοντας από την καισαρική (κάποια στιγμή θα γράψω και για τον τοκετού μου). Οι πρώτες μέρες στο σπίτι, μαθαίνοντας ο ένας τον άλλον. Τα ξενύχτια, η κούραση και ο φόβος.... Ναι ο φόβος. Για το αν θα είμαι καλή μαμά, αν παίρνω τις σωστές αποφάσεις, αν είμαι (που είμαι) υπερβολικά χαλαρή και κυρίως αν πάθει κάτι. Ο μεγάλος μου φόβος! Όσο και αν τον προστατεύω, όσο και να προσέχω τα πάντα, φοβάμαι. Και μάλλον θα φοβάμαι για πάντα, γιατί είναι το παιδάκι μου και είναι η ζωή μου...

Love your blog award!

Είπα αυτή τη φορά, να μην κάνω 300 χρόνια να ανεβάσω ανάρτηση για βραβείο που έλαβα. Οπότε να μαι πάλι, έτοιμη να βγάλω τα άπλυτα μου στην φόρα,  για ακόμη μία φορά!
Το βραβείο love your blog  το έλαβα από την αγαπημένη μου Βάνα και το επίσης αγαπημένο μου Ημερολόγιο ενός μωρού!!!
Επίσης το ίδιο βραβείο το έλαβα απο την αγαπημένη μου επίσης Μάχη και το Όπου υπάρχει θέληση...υπάρχει και τρόπος!
Σας ευχαριστώ πολύ και τις δύο!

Οι κανόνες λοιπόν είναι σαφής:

1. Να ευχαριστήσω όποιον μου το έδωσε.
2. Να βραβεύσω 7 blogs  με links και να τους ειδοποιήσω για την παραλαβή 
3. να απαντήσω στις παρακάτω ερωτήσεις!