Πρώτη φορά...μαθητής! Η προσαρμογή μας....

Και ναι, ο Θανάσης μου, είναι πια "μαθητής"! Ξυπνάει κάθε πρωί, με ελάχιστη θα έλεγα μουρμούρα. Ντυνόμαστε, φορτωνόμαστε την "ντάντα" μας και ξεκινάμε για το σχολείο μας!
Η χρήση  πληθυντικού στον τίτλο της ανάρτησης δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε τυχαία. Γιατί προσαρμογή δεν έκανε μόνο ο Θανάσης μου, αλλά και εγώ.... Ας πάρουμε όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Τον Θανάση εδώ και ένα χρόνο, όσο εγώ βρίσκομαι στην εργασία μου, τον φρόντιζε η γιαγιά Έλλη. Η οποία, είναι από τις γιαγιάδες, που όχι μόνο σεβόταν και ακολουθούσε, οτι της έλεγα σχετικά με την ανατροφή του Θανάση, αλλά επιπλέον του μάθαινε και ένα σωρό  πράγματα. Ασχολιόταν με τις ώρες μαζί του, δείχνοντας πράγματα, μαθαίνοντας του λεξούλες, καλούς τρόπους και γενικά αφιέρωνε ώρες ατελείωτες, γεμάτες διασκέδαση, αλλά και μάθηση.  Είμαι πολύ τυχερή σε αυτό και την ευχαριστώ ιδιαιτέρως, αν και εκείνη δεν δέχεται κουβέντα!
Τέλος Ιουνίου, δυστυχώς ξεκίνησε να εργάζεται και έτσι, αφού και εγώ και ο άντρας μου δουλεύαμε, δεν είχαμε άλλη επιλογή, από το να τον πάμε σε βρεφονηπιακό σταθμό.  Είχα σκοπό να ξεκινήσουμε τον Σεπτέμβριο, αλλά αφού έγινε έτσι, δεν πειράζει για δυο μήνες διαφορά.
Η επιλογή του σταθμού έγινε με συνοπτικές διαδικασίες. Έκανα μια λίστα με τους διαθέσιμους βρεφονηπιακούς σταθμούς, που δέχονται νήπια, που δεν έχουν βγάλει ακόμα την πάνα και μια λίστα με ερωτήσεις - παροχές, που έπρεπε να δώσω βάση.
Μέσα σε μία εβδομάδα τους είχαμε γυρίσει όλους.  Είδαμε τους χώρους, μιλήσαμε με τους διευθυντάδες, μιλήσαμε με τις δασκάλες, μάθαμε τα προγράμματα τους, ρωτήσαμε το οικονομικό και στο τέλος αποφασίσαμε βάσει ενστίκτου! Ο σταθμός που επιλέξαμε, μου άρεσε γιατί είχε καθαρούς και κυρίως (για μένα), φωτεινούς χώρους  (μη το γελάτε είδα και παιδικό σταθμό σε υπόγειο με παράθυρο κοντά στο ταβάνι....), γελαστές και νέες δασκάλες και κυρίως μια διευθύντρια που με έκανε να νιώσω σίγουρη για το παιδί μου, από το πρώτο πεντάλεπτο της συζήτησης μας.
Αφού λοιπόν επιλέχτηκε ο σταθμός, σειρά είχε η προσαρμογή....μας!

Τις πρώτες μέρες, τον πήγαινε κατά τις 10 και τον άφηνα περίπου μια με μιάμιση ώρα. Ο Θανάσης, το έβλεπε σαν παιχνίδι και έτσι πήγαινε με χαρά.  Μετά την πρώτη εβδομάδα, οι ώρες σταδιακά μέρα τη μέρα αυξήθηκαν. Και πάλι όμως, καλά το έβλεπε, δεν του κακοφαινόταν, σου λέει παιχνίδι έχω, φαΐ έχω, η μαμά έρχεται μάνι μάνι, οπότε κανένα πρόβλημα! Την τρίτη όμως εβδομάδα, την ψιλιάστηκε τη δουλειά!!! Οι ώρες πια, ήταν αρκετές και κάπου εκεί, συνειδητοποίησε, οτι κάθε μέρα αυτό θα έχουμε. Ξύπνημα, ντύσιμο, αυτοκίνητο, σχολείο! Εκεί που πήγανε με χαρά και γέλια, ξαφνικά μόλις έβλεπε την πόρτα του σταθμού, έβαζε τα κλάματα. Χτυπούσε τα ποδαράκια του και φώναζε "μαμά" (που σπανίως με φωνάζει "μαμά"! Συνήθως με λέει "Ινα")! Με κοιτούσε με κλαμένα ματάκια και μου έκανε τα χεράκια του, να τον πάρω αγκαλιά, να μην τον αφήσω εκεί, μόνο και αβοήθητο......

Αυτά τα σκεφτόμουν εγώ! 

Γιατί και εγώ χρειαζόμουν προσαρμογή, τελικά! Τόσο καιρό με την πεθερά μου, ένιωθα σίγουρη, καθώς της είχα απόλυτη εμπιστοσύνη. Τώρα, που τον άφηνα σε "ξένους", ήθελα και εγώ λίγο χρονικό διάστημα, να το συνηθίσω.....Τις πρώτες ημέρες, που το έκανε αυτό, δεν έφευγα.... Γυρνούσα πίσω και τον έπαιρνα αγκαλιά και όταν τελικά αναγκαζόμουν να φύγω, ήμουν όλη μέρα χάλια. Πονούσε το στομάχι μου και ήθελα να κλαίω!  Λες και άλλο παιδί, δεν έχει ξαναπάει σε παιδικό σταθμό και άλλη μάνα, δεν έχει αποχωριστεί το παιδί της! Τώρα, τα σκέφτομαι και γελάω!! Αλλά εκείνες τις μέρες, πραγματικά ένιωθα χάλια!
Ένα πρωί, μόλις έφτασα στο γραφείο μου, χτύπησε το τηλέφωνο. ¨Ηταν η διευθύντρια του σταθμού, η οποία με πραγματικά πολύ ωραίο τρόπο, με συμβούλεψε, πως όσο καθυστερώ την πρωινή μου αναχώρηση, τόσο ο Θανάσης θα κλαίει και θα αργήσει η προσαρμογή του.
Στην θεωρία, λόγω επαγγέλματος, το ήξερα και εγώ, αλλά άλλο η θεωρία τελικά και άλλο η πράξη! Ωστόσο, δέχτηκα τη συμβουλή της και τις επόμενες 2-3 ημέρες , τον άφηνα και έφευγα κατευθείαν!

Και ξαφνικά μια μέρα, μόλις περνάμε την εξωτερική πόρτα του σταθμού, μου αφήνει το χέρι και τρέχει στα σκαλάκια. Φτάνει στην πόρτα, την χτυπάει και περιμένει να έρθει η δασκάλα του! Ανοίγει η δασκάλα του, μπαίνει μέσα και ούτε που γύρισε να κοιτάξει πίσω..... Εγώ έμεινα να κοιτάζω... Δεν άντεξα... τον φώναξα... "Θανάσηηηηηηη......φιλάκι τη μαμαααααα........".

Γυρνάει, μου στέλνει ένα φιλάκι με το χέρι (ούτε καν να έρθει να με φιλήσει!!!!) και γυρνάει και πάει προς την τάξη του... Και εκεί κατάλαβα, οτι τελικά εγώ χρειαζόμουν την προσαρμογή και όχι αυτός... Εγώ έβλεπα το μωράκι μου, να μεγαλώνει, να γίνεται "μαθητής", να ζητάει την "νταντα" του κάθε φορά, που βγαίνουμε απο το σπίτι και ας μην πηγαίνουμε σχολείο.... Το μωρό μου μεγαλώνει, γίνεται παιδάκι και από δω και πέρα, μάλλον εγώ θα χρειάζομαι "προσαρμογή...."
ΥΓ οι μπαμπάδες δεν καταλαβαίνουν μία.....
ΥΓ2 ξαναδιαβάζω το κείμενο και βουρκώνω... δεν πάω καθόλου καλά!!!!

Ντάλα μεσημέρι....

Ντάλα μεσημέρι, σκάει το τζίτζικας και εμείς, χωρίς aircondition, ούτε καν ένα ανεμιστήρα ρε παιδί μου, να δροσιστεί λίγο, το ταλαιπωρημένο μας κορμί.
Τα παντζούρια κλειστά. Θα μου πεις, γιατί κλειστά? Θα σου απαντήσω ευθείς αμέσως! Τον ένα χρόνο και κάτι ψιλά, που μένω σε αυτό το σπίτι, έχουν "μπει" συνολικά 3 φορές κλέφτες....
Την πρώτη, μου πήραν την τσάντα μου, η οποία δεν περιείχε κανένα χρηματικό ποσό και έτσι την βρήκα άθικτη.

Την δεύτερη, δυστυχώς βρήκαν εύκολα, οτι χρυσό υπήρχε μέσα στο σπίτι και το εξαφάνισαν. Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα, να σας πω, γιατί ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα κοσμήματα, αυτό που με πείραξε, είναι το συναισθηματικό κομμάτι. Κάτι που ήταν δώρο, η βέρα μου, και κάτι του μωρού...
Δεν βαριέσαι και πάλι δεν με απασχολεί, καθώς ειδικά την μια φορά και οι τρεις, ήμασταν σπίτι! Τι θα είχε γίνει, αν πέφταμε μούρη με μούρη?  Κάτι ακούσαμε, αλλά δεν ήταν σίγουρο και δεν δώσαμε σημασία, γιατί ήταν ντάλα μεσημέρι! Ποιος θα μπει σε σπίτι, με το φως του ήλιου και μάλιστα, σε δρόμο μπροστά, με τόσα σπίτια και γείτονες γύρω....? Και όμως....

Την τρίτη φορά, δεν μπήκαν ακριβώς. Ήταν Παρασκευή, κάθε Παρασκευή στα 30 μέτρα από το σπίτι μου, γίνεται λαϊκή. Θα μου πεις και τι σχέση έχει αυτό? Εμ, έλα που έχει!
Γιατί περνάει πολύς κόσμος   μπροστά από το σπίτι και έτσι και γείτονας να δει κάποιον να μπαίνει, θα πει οτι είναι επισκέπτης  ή απλά περνάει. Από την άλλη, εκείνη την ημέρα, τριγυρνάνε στην περιοχη,  διάφοροι "περίεργοι". Δεν θέλω να γίνομαι ρατσίστρια, αλλά δυστυχώς μερικές φορές αναγκάζομαι, καθώς στο νησί μας υπάρχουν "κάποιοι", που το έχουν επάγγελμα να μπαίνουν σε σπίτια και να αφαιρούν πολύτιμα αντικείμενα. Το οτι είναι οι γνωστοί - άγνωστοι,  φαντάζομαι το καταλάβατε... Αν και στην γειτονιά, κυκλοφορούν επίσης και συγκεκριμένα άτομα, χρήστες ουσιών, γνωστοί για τις κλοπές τους. Στο αστυνομικό τμήμα, όταν πήγα να αναφέρω την κλοπή - καθώς δεν ήρθε ποτέ περιπολικό στο σπίτι μου, να πάρει αποτυπώματα- και είπα την διεύθυνση μου, κατευθείαν μου είπαν, οτι πιο κάτω μένουν οι "συγκεκριμένοι" και πολύ πιθανών, να είναι αυτοί...
Και τι να το κάνω, να ξέρω οτι είναι αυτοί? Μπορώ να το αποδείξω? Μπορώ να βρω τα πράγματα μου? Μπορώ να τους απειλήσω, να μην ξαναπεράσουν έξω από το σπίτι μου?
Τέλος πάντων.  Εκείνο το μεσημέρι - πάλι μεσημέρι ήταν- ήμουν μέσα στο σπίτι κλειδαμπαρωμένη, μόνη μου με το μωρό, να παίζει στο σαλόνι. Εγώ έπλενα πιάτα στην κουζίνα. Ξαφνικά, βλέπω κάποιον νεαρό, να κατεβαίνει τα σκαλάκια από τον δρόμο και να πλησιάζει το σπίτι μου. Παρακολουθώ από το παράθυρο και βλέπω να μπαίνει στο μπαλκόνι μου. Περιμένω.... Τίποτα! Κάθεται μπροστά στο μπαλκόνι και βλέπει τριγύρω, δήθεν γράφοντας μήνυμα στο κινητό. Προφανώς, για να σιγουρευτεί οτι δεν τον βλέπει κάποιος... Και τότε, ανοίγω την κουρτίνα. Δεν άνοιξα την πόρτα, γιατί το ομολογώ, φοβήθηκα. ¨Οχι για μένα, αλλά γιατί ήταν μπροστά το μωρό.... Αυτός, με το που με είδε τρόμαξε προς στιγμή, αλλά δεν έκανε βήμα, για να μην φανεί και ένοχος, σίγουρα δοκιμασμένο το σύστημα, το είχε κάνει πολλές φορές. Του φωνάζω από μέσα "Τι θές"? Κάνοντας την χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι. Μου απαντάει "Να ρωτήσω τι ώρα είναι θέλω"!!! Γιατί, έτσι κάνουμε όλοι γενικά, πάμε στα ξένα σπίτια και περιμένουμε έξω από το μπαλκόνι, για να ρωτήσουμε τι ώρα είναι!!
Με τα πολλά και αφού άρχισα να φωνάζω, να φύγει από το σπίτι μου ( η ηρεμία μου με είχε εγκαταλείψει) έφυγε. Από τότε όμως, δυσκολεύομαι να ανοίξω το παντζούρι μου. Αν δεν είναι στο σπίτι ο άντρας μου, δεν αφήνω ανοιχτά παράθυρα και αν είναι ανοιχτά, κατεβάζω το παντζούρι σχεδόν μέχρι τέλος...

Δεν είναι όμως λύση αυτή. Γιαυτό και τον τελευταίο μήνα, ψάχνουμε μανιωδώς σπίτι, πάλι! Δεν είναι εύκολο να κάνω την 6ή (ναι,  ναι την 6η) μετακόμιση στα 3 χρόνια, αλλά επιβάλλεται! Το κακό είναι βέβαια οτι δεν υπάρχει σπίτι, ούτε για δείγμα!!! Ολόκληρη πόλη και δεν υπάρχει, ούτε ένα σπίτι που να καλύπτει τις ανάγκες μου. Γιατί το πρώτο πράγμα μου ζητάω, είναι να είναι σε όροφο!!! Και έπειτα κοιτάω αν έχει πόρτα ασφαλείας! Τώρα εντάξει, αν έχει και ωραίο μπαλκόνι με ωραία θέα δεν θα με χαλάσει (!) αλλά πλέον κοιτάω πρώτα το θέμα της ασφάλειας και έπειτα όλα τα άλλα.
Που θα πάει, κάπου ελπίζω, οτι βρίσκεται το σπίτι των ονείρων μου και θα το βρω!

Φωτογράφισε το! Ιούλιος 2014 - Εβδομάδα #2

Πάει και η δεύτερη εβδομάδα του Φωτογράφισε το! Εντάξει, ακόμα δεν του έχω πάρει τον αέρα, αλλά που θα πάει, θα βρω τον ρυθμό μου....
Προσπαθώ σε εβδομαδιαία βάση να δείχνω τις φωτογραφίες μου, αλλά δεν είναι πάντα τόσο εύκολο..
Ειδικά αυτή την εβδομάδα που έχουμε προσαρμογή στον βρεφονηπιακό σταθμό! Ο Θανάσης μου είναι πια μαθητής!!! Έχει και τσαντούλα... χα χα χα Γελάω κάθε πρωί που τον βλέπω να παίρνει όλο καμάρι την τσαντούλα του και να ανοίγει την πόρτα να φύγουμε... Είναι απόλαυση!
Ας γυρίσω όμως στο θέμα μας!
Έτσι για να θυμηθούμε αυτή είναι η λίστα του Ιουλίου:

 Ο μήνας Ιούλιος!

Εβδομάδα #2 ( 08/07 - 14-07 )

Φωτογράφισε το!

Weekly board #2

08/07 Κάτι που δεν μου αρέσει
Αυτό που δεν μου αρέσει καθόλου, είναι εκεί που παίζουν μικρά παιδιά να πετάνε τα αποτσίγαρα τους μερικοί αναίσθητοι.... Δυο δευτερόλεπτα να αποσπαστεί η προσοχή σου και είναι αρκετά! Και το χειρότερο από όλα είναι, οτι οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τι μπορεί να προκαλέσει σε ένα μωρό, αν φάει κάτι τέτοιο....

09/07 Οικογένεια
Η ιερή λέξη οικογένεια δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό.... Στη φωτογραφία είναι η αγαπημένη μου μανούλα, η αδερφή μου που είναι η λατρεία μου και φυσικά το γλυκό μου το μωράκι! Οι τρεις μεγάλες μου αγάπες...  Ααααα ψέματα! Στη φωτογραφία είναι και η ανηψούλα μου η Αννούλα, στην κοιλίτσα της μανούλας της!!!

10/07 Καλοκαιρινό ποτό
Καλοκαιρινό ποτό σε beach bar! Sex on the beach φτιαγμένο από τα χεράκια της μανούλας μου!!!

11/07 Φοράω αυτό!
...το υπέροχο κολιέ που έφτιαξα με τα χεράκια μου με το βελονάκι!  Αν δεν παινέψεις και το σπίτι σου εεεε???

12/07 Έξω από το παράθυρο μου
Όχι δεν είναι το παράθυρο μου, δεν είμαι τόσο τυχερή ωστέ να έχω την θάλασσα πιάτο...
Από το παράθυρο μου, δρόμο βλέπω και μάλιστα, οχι ιδιαίτερα όμορφο, γιαυτό και επέλεξα να φωτογραφίσω αυτό τη θέα, από αυτό το παράθυρο..... Απλά τέλεια!

13/07 Παγωτό
Παγωτό στο τραπέζι, παγωτό στην μπλούζα, παγωτό στα μάγουλα, παγωτό στα χέρια, παγωτό φυσικά και στα ρούχα της μαμάς.... αυτό συμβαίνει όταν τρώω παγωτό μόνος μου!!!

14/07 Θολό (μάντεψε τι είναι)
 Εντάξει δεν χρειάζονται και ιδιαίτερες ικανότητες για να μαντέψεις τι είναι! Το Αθανασάκι μου είναι, κοιμισμένο στο καθισματάκι αυτοκινήτου, ένα βράδυ που γυρνούσαμε τα δυο μας σπίτι.... Είναι η μοναδική φορά που κράτησε πιπίλα!

Φωτογράφισε το! Ιούλιος 2014 - Εβδομάδα #1

Επιτέλους ξεκίνησα και εγώ το φωτογραφικό παιχνίδι που μήνες τώρα ήθελα να ξεκινήσω! Την ιδέα την έδωσε η Μάρθα από το Γίναμε γονείς! η οποία το οργανώνει κιόλας. Μπορεί να συμμετέχει ο καθένας ακολουθώντας κάθε μέρα την λέξη που αντιστοιχεί! Είμαι πολύ χαρούμενη που συμμετέχω!
Για πληροφορίες : Φωτογράφισε το!

Ο μήνας Ιούλιος!

 

Εβδομάδα #1 ( 1/7 - 7-7 )

Φωτογράφισε το!

Weekly board #1

1/7 Φωτογραφική μηχανή
Μπορεί πια, τις περισσότερες μου φωτογραφίες να τις βγάζω με το tablet, αλλά την ροζούλα μου δεν την αποχωρίζομαι.... Έχουμε αποθανατίσει παρέα, πολύ ωραίες στιγμές...

2/7 Γράμματα
Τα γράμματα αυτά, είναι δώρο από την αγαπημένη μου αδερφούλα και σκοπεύουν να στολίσουν το δωμάτιο του Θανάση. Είναι τα δύο πρώτα του ονόματος του στα αγγλικά.

3/7 Φρούτο
Φρούτο: Καρπούζι φυσικά! Το αγαπημένο μου καλοκαιρινό φρούτο.... Η φωτογραφία αυτή, είναι από την ανάρτηση για το πράσινο τσάι καρπούζι!!!

4/7 Το τελευταίο πράγμα που αγόρασα
Το τελευταίο πράγμα που αγόρασα ήταν 4 ρολά από διακοσμητικό αυτοκόλλητο! Έχω στο νου μου μια μεταποίηση και είπα να είμαι έτοιμη. Δεν είναι τέλειο?

5/7 Στο δρόμο
Στο δρόμο προς την Ακρόπολη της Αρχαίας Πόλης της Ρόδου, γνωστός και σαν λόφος Μόντε Σμίθ, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις την υπέροχη Πανοραμική Θέα προς την παλιά και νέα πόλη της Ρόδου αλλά και τα μικρασιατικά παράλια! Πολύ συχνά ανεβαίνω στο λόγο είτε μόνη μου να ηρεμήσω λίγο χαζεύοντας τη θάλασσα είτε με την υπόλοιπη οικογένεια να κάνουμε περίπατο... Είναι από τα αγαπημένα μου τοπία της Ρόδου!

6/7 Από χαμηλά
Από χαμηλά επέλεξα να φωτογραφίσω την Μονή Παναγίας Τσαμπίκας στην ανατολική ακτή του νησιού. Η Μονή βρίσκεται σε λόφο και η φωτογραφία τραβήχτηκε από την ομώνυμη παραλία που βρίσκεται ακριβώς από κάτω.

7/7 Έμπνευση 
Ε, εντάξει  αυτό ήταν εύκολο! Πολύ εύκολο.... Τους τελευταίους μήνες η έμπνευση μου έχει να κάνει με το πλέξιμο... Με το που δω αυτά τα υπέροχα χρώματα με τη μία θέλω να πλέξω κάτι! Εδώ ξεκινάω μια κουβέρτα!!!

Πράσινο τσάι καρπούζι!

Μία υπέροχη, δροσιστική και άκρως καλοκαιρινή ιδέα, είναι αυτή που θα σας δείξω σήμερα!
Το απόγευμα, τώρα που ήρθε - επιτέλους - το καλοκαιράκι, κάθομαι στο μπαλκόνι μου, παρέα με ένα καφέ, χαζεύοντας τον Θανάση να παίζει, με τα παιδιά της γειτονιάς, που συνήθως μαζεύονται στο σπίτι μου.... Αυτό δεν ξέρω γιατί γίνεται ακριβώς, αλλά είναι άλλη συζήτηση....
Για να γυρίσω στο θέμα μας λοιπόν, την ημέρα μου θα πιω σύνολο 3 καφέδες, καμιά φορά, αν είναι δύσκολη μέρα μπορεί και 4! Αυτό όμως μου έχει κάνει τα νεύρα τσατάλια, για να μην αναφέρω την επιδείνωση της κυτταρίτιδας (πως το κολλάω πάλι το θέμα των κιλών εεεε?) . Έτσι αποφάσισα να συνοδεύει τα απογεύματα μου, κάτι πιο δροσιστικό και φρουτένιο!

 Πράσινο τσάι με καρπούζι!

Το καρπούζι είναι το αγαπημένο μου καλοκαιρινό φρούτο και ταιριάζει τέλεια με το πράσινο τσάι, που δεν είναι και τόσο αγαπημένο μου....
Για μια κανάτα περίπου 2 λίτρων θα χρειαστούμε:
1 κούπα αλεσμένο καρπούζι
1,5 λίτρο νερό
3 σακουλάκια πράσινο τσάι
1/2 κούπα ζάχαρη
και φυσικά πάγο για το σερβίρισμα!

Βράζουμε λίγο νερό σε κατσαρολάκι. Προσθέτουμε τα φακελάκια τσαγιού και συνεχίζουμε το βράσιμο για 2 ακόμα λεπτά. Αφαιρούμε το κατσαρολάκι από την εστία και το αφήνουμε 5 με 10 λεπτά να γίνει το τσάι. Περιμένοντας, βάζουμε σε μια κανάτα τη ζάχαρη (αν δεν θέλετε να είναι γλυκό ή φοβάστε τις θερμίδες μπορείτε να βάλετε στέβια ή ακόμα και τίποτα, το καρπούζι είναι ήδη γλυκό) και λίγο νερό και ανακατεύουμε ζωηρά μέχρι να ξεκινήσει η ζάχαρη να διαλύεται! Προσθέτουμε το τσάι που έχει γίνει και στη συνέχεια βάζουμε το υπόλοιπο νερό στο κατσαρολάκι με τα σακουλάκια του τσαγιού και περιμένουμε λίγα λεπτά να γίνει και αυτό. Δεν χρειάζεται να το βράσουμε αυτή τη φορά. Προσθέτουμε και το υπόλοιπο έτοιμο τσάι στην κανάτα, ανακατεύουμε καλά και προσθέτουμε τον πουρέ -χυμό του καρπουζιού! 'Ετοιμο! Μοιραστείτε το με την καλύτερη σας φίλη, όπως εγώ!

I love summer - Καλοκαιρινό στεφάνι με βελονάκι!

Βλέπω τις ημερομηνίες και διαπιστώνω, οτι πέρασε αρκετός καιρός, από τότε που πέρασα μια βόλτα από το blogακι  μου... Οι λόγοι πολλοί και περιττό να τους αναλύσω. Το θέμα είναι, ότι γύρισα και χωρίς πολλά πολλά, θα κάνω την ανήξερη και πως μόλις προχτές, έκανα την τελευταία μου ανάρτηση!
Σήμερα λοιπόν, θέλω να σας δείξω το υπέροχο - αν δεν παινέψεις το σπίτι σου! - στεφάνι μου για το καλοκαίρι! Είναι το πρώτο που φτιάχνω και είμαι πολύ ενθουσιασμένη!!!
Το σχέδιο το βρήκα, σε ένα καταπληκτικό blog με αμέτρητα σχέδια το Repeat crafter me (το σχέδιο για το στεφάνι εδώ) και έπειτα από αρκετά βράδια (γιατί μόνο όταν κοιμάται το μικρό μου Θανασάκι μπορώ να πλέκω...), ήταν έτοιμο.
Το σχέδιο φυσικά, ένας ήλιος που κυριαρχεί το καλοκαίρι, που μας φτιάχνει το κέφι και μας γεμίζει ζωντάνια!
Τα υλικά, όπως θα δείτε και στον σύνδεσμο, για όποιους θέλουν να το δοκιμάσουν, είναι απλά: ένα στεφάνι από αφρολέξ, νήμα σε κίτρινο ή μουσταρδί χρώμα (εγώ επέλεξα πιο ανοιχτή απόχρωση), βελονάκι, βελόνα με μεγάλο μάτι και χαρτόνι.
Το βασικό κομμάτι που ντύνει το αφρολέξ, γίνεται πολύ εύκολα και γρήγορα, οι ακτίνες πάλι, του ήλιου,  είναι λίγο μανούρα αλλά αν μαρκάρεις τον κάθε γύρο με συνδετήρα (μία απο τις καλύτερες συμβουλές που βρήκα) τότε γίνεται στο πι και φι!

Στη συνέχεια κόβεις μικρά σημαιάκια και γράφεις ότι θέλεις! Μπορεί να είναι "i love summer" όπως έγραψα εγώ,  "hello sun" όπως ήταν η αρχική εκδοχή του στεφανιού ή ακόμα και το κλασικό "welcome".
Ένα στεφάνι που υποδέχεται το καλοκαίρι και τους καλεσμένους μου φτιαγμένο με πολλή αγάπη! Δοκιμάστε το! 
Πολλά φιλιά και ελπίζω να τα πούμε σύντομα(!!!!).

ΥΓ. Το ιστολόγιο βρίσκεται σε περίοδο ανανέωσης, ήδη έχω κάνει κάποιες αλλαγές και σκοπεύω να κάνω κι άλλες! Πως σας φαίνεται μέχρι τώρα?

Βελονάκι αγάπη μου!!!

Η αγάπη μου για οτιδήποτε χειροποίητο, είναι πια γνωστή. Είτε είναι βραχιολάκια φιλίας (εδώ και εδώ ), είτε είναι δημιουργίες από τσόχα (καρδιές από τσόχα και ελεφαντάκια από τσόχα), ή με χαρτόνια (εδώ), δεν έχει σημασία.
Κατά καιρούς, καταπιάνομαι με κάτι καινούργιο.  Ένα μεγάλο μου όμως απωθημένο, από την παιδική μου ηλικία ακόμα,  ήταν το βελονάκι.  Έπλεκε η γιαγιά μου με βελονάκι, κούτες ολόκληρες με σεμεδάκια, κουβέρτες, στολισμένες πετσέτες με περίτεχνες δαντέλες....
Πάντα της έλεγα να μου μάθει, αλλά επειδή οι μέρες ήταν λίγες (η γιαγιά Αθήνα, εμείς Ρόδο), ποτέ δεν προλαβαίναμε.  Μετά έφυγα για σπουδές, μετά "έφυγε" και η γιαγιά, οπότε και δεν κατάφερα να μάθω την τέχνη..
Πριν κανένα μήνα,  ετοιμαζόμουν να πάω σούπερ μάρκετ, ξαφνικά αντιλαμβάνομαι, ότι έχω χάσει το πορτοφόλι μου, με ένα αρκετά μεγάλο ποσό μέσα, που προοριζόταν για λογαριασμούς.  Φανταστείτε την στεναχώρια μου. Πιο  πολύ όμως, με τρόμαξε το γεγονός, ότι κάποιος μπήκε -ξανά- στο σπίτι μας. Μένουμε σε ισόγειο και έχουν μπει άλλες δύο φορές στο σπίτι, οπότε καταλαβαίνετε την απόγνωση μου.